En ik dacht: jij en ik dat is iets voor altijd. Ik dacht dat er niets tussen ons kon komen, helemaal niets.
Blijkbaar had ik het fout. Het is net alsof we volledig uit elkaar gegroeid zijn, alsof we elkaar nooit goed hebben gekend. We lopen naast elkaar zonder iets te zeggen, zonder te lachen, zonder vriendschap. Het is net alsof je in een andere wereld leeft waarvan ik niets afweet, waarvan ik niets mag afweten.
Misschien is het mijn fout, misschien is het jouw fout. Hoogstwaarschijnlijk zijn we beiden schuldig. Maar waar is het fout gegaan? Heb ik iets verkeerd gezegd? Heb ik iets verkeerd gedaan? Of is het gewoon vanzelf gegaan? Soms denk ik dat het allemaal mijn schuld is.
Ik zit met een hele hoop vragen, een hele hoop twijfels. Onze vriendschap was iets waaraan ik mij kon optrekken. Je hebt me hele mooie herinneringen bezorgd. Ik wou dat er nog kwamen... Ik mis onze mooie momenten, onze lachbuien, onze vriendschap. Ik mis alles aan je. Ik mis je vroegere ik! Ik hoop dat je dit beseft.
Ik hoop dat het ooit terug goed komt. En deze hoop zal ik nooit opgeven. Ik mis je en weet dat ik je graag zie.
